Δανάη Παπαδοπούλου Λιασή

Η ψυχοθεραπεία τον τελευταίο καιρό έχει σταματήσει να είναι όσο ταμπού ήταν παλαιότερα για τον περισσότερο κόσμο, ωστόσο υπάρχουν άλλοι λόγοι που βρίσκει κανείς για να μην ξεκινήσει μια τέτοια διαδικασία.

Κατ αρχάς, το πιο συχνό που ακούμε είναι το «δεν έχω λεφτά για ψυχοθεραπεία» ή «είναι πολυτέλεια». Η ψυχοθεραπεία πράγματι έχει κόστος καθώς πληρώνουμε μια υπηρεσία που μας παρέχεται. Ωστόσο το κόστος δεν είναι πάντα αποτρεπτικό αφού σε περίπτωση πραγματικών δυσκολιών υπάρχουν δομές και πλαίσια όπου παρέχονται δωρεάν ή και οικονομικές θεραπείες. Είναι όμως πραγματικό το ότι δεν μπορώ να διαθέσω τα χρήματά μου εκεί ή μήπως φοβάμαι να αγγίξω τα βαθύτερα κομμάτια του εαυτού μου και το αποφεύγω έτσι; Αν είχα κάποιο ζήτημα οργανικής υγείας θα άφηνα τον γιατρό που θα έπρεπε να επισκέπτομαι κάθε μήνα; Δυστυχώς είναι αλήθεια ότι σε πολλές περιπτώσεις η ψυχική υγεία αξιολογείται ακόμη ως λιγότερο σημαντική.

Ακόμη κάτι που ακούμε συνήθως είναι το «δεν έχω κάποιο πρόβλημα για να κάνω ψυχοθεραπεία». Η αλήθεια είναι ότι ο περισσότερος κόσμος έρχεται για θεραπεία με κάποιο φλέγον αίτημα που δυσκολεύει την καθημερινότητά του και εμποδίζει τη λειτουργικότητά του. Ωστόσο, θα ήταν καλύτερο να αναζητήσουμε τη θεραπεία όλοι νωρίς. Σκοπός της θεραπείας δεν είναι μόνο η επίλυση των ήδη υπαρχόντων ζητημάτων αλλά και το να γνωρίσουμε καλύτερα τους εαυτούς μας ούτως ώστε να προλάβουμε αρκετά από τα προβλήματα που θα δημιουργούνταν στη ζωή μας. Μέσω της θεραπείας μαθαίνουμε να σχετιζόμαστε καλύτερα με τους γύρω μας, να αναπτύσσουμε όμορφες σχέσεις, να αξιολογούμε τον εαυτό μας ως σημαντικό και πολλά άλλα. Συνεπώς παραλληλίζοντας πάλι με την οργανική υγεία είναι σημαντικό να μην πάμε στον γιατρό αφότου υποφέρουμε για καιρό πχ από πονόδοντο αλλά να κάνουμε κάθε χρόνο τις τυπικές μας εξετάσεις για να τον αποφύγουμε, χωρίς αυτό φυσικά να αποτελεί και εγγύηση.

Μια ακόμη αντίσταση είναι το «έχω καλούς φίλους δεν χρειάζομαι ψυχολόγο». Πράγματι είναι πάρα πολύ σημαντικό να έχει κανείς έναν ισχυρό κοινωνικό κύκλο στον οποίο να μπορεί να στηριχθεί σε περιόδους κρίσης και μη. Ωστόσο, ο ψυχολόγος διαφέρει πολύ από τον φίλο μας, και αυτό γιατί ο πρώτος είναι ένας ενεργητικός και αντικειμενικός ακροατής που δεν θα μιλήσει ιδιοτελώς. Οι φίλοι όσο και να θέλουν να βοηθήσουν δεν μπορούν και δεν χρειάζεται να εισχωρήσουν στις βαθύτερες σκέψεις μας, ενώ συνήθως κρίνουν και συμβουλεύουν στηριζόμενοι στα προσωπικά, υποκειμενικά τους βιώματα. Για παράδειγμα μιλώντας για μια σχέση που δεν πήγε καλά σε έναν φίλο, εκείνος είναι σημαντικό να μας πει τη γνώμη του και να μας στηρίξει, όμως δεν μπορεί να μας βοηθήσει να διακρίνουμε τα μοτίβα που μας οδήγησαν στη συγκεκριμένη επιλογή συντρόφου. Ακόμη, σε έναν ειδικό είναι πιο εύκολο να πούμε τις βαθύτερες, ακόμη και πιο σκοτεινές, μας σκέψεις που ίσως ντρεπόμαστε να αναφέρουμε σε φίλους.

Τέλος, συχνή ανησυχία αποτελεί το «δεν ξέρω από που να ξεκινήσω» ή «έχω τόσα πολλά στο μυαλό μου που μάλλον δεν θα με αντέξει ούτε ο ψυχολόγος». Πράγματι τα πρώτα ραντεβού είναι αρκετά στρεσογόνα καθώς είναι μια νέα και δύσκολη διαδικασία, ωστόσο ο ειδικός είναι εκεί για να βοηθήσει τον εκάστοτε θεραπευόμενο να ξεκινήσει να μιλά για αυτό που νιώθει πιο άνετα να αναφέρει. Με τις κατάλληλες ερωτήσεις θα ανοίξει η ιστορία του καθενός και στην πορεία της ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας θα μπαίνουμε όλο και πιο βαθιά σε αυτή. Ακόμη, ο ψυχοθεραπευτής είναι σημαντικό να είναι κάποιος εκπαιδευμένος που θα κάνει και δική του προσωπική θεραπεία αλλά και εποπτεία, ούτως ώστε να μπορεί να αντέχει τις πληροφορίες που παίρνει από τους θεραπευόμενούς του και να μην καταρρέει. Βέβαια είναι σημαντικό εδώ να πούμε πως ένας ψυχολόγος δεν είναι παντοδύναμος και ικανός να τα αντέξει όλα.

Είναι εντάξει να συγκινηθεί ή να χαρεί με κάτι που θα έρθει στη συνεδρία και είναι σημαντικό αυτό να το επικοινωνήσει. Συνεπώς η ανησυχία του «μήπως δεν με αντέξει», με αυτόν τον τρόπο σταδιακά θα μειωθεί. Είναι σημαντικό όλοι σε κάποιο στάδιο της ζωής μας να δεσμευτούμε σε μια θεραπευτική διαδικασία που μας ταιριάζει, η οποία θα διατηρηθεί αρκετό καιρό και όχι μερικούς μήνες. Αν όλοι ήμασταν μέχρι ένα σημείο καλά με τον εαυτό μας, οι σχέσεις μας θα ήταν σίγουρα καλύτερες!

Πηγή: Της Δανάης Παπαδοπούλου Λιασή για το http://www.aboutrelation.com